ખડા ન દીખે પારધી, લગા ન દીખે બાણ;
મેં પૂછું તોંસે હે સખી, કિસ બિધ તજે હૈ પ્રાણ.

જલ થોડા નેહ ઘણાં, લગે પ્રીત કે બાણ;
તૂ પી, તૂ પી, કર રહે, ઈસ બિધ તજે હૈ પ્રાણ.

હરણને પારધી મારે છે એ તો જાણતો’તો હું;
તરસ એની જ ખુદ હણશે, મને એની ખબર ન્હોતી..

નથી એમ મળતા અહીં જીવ ‘ઘાયલ’,
પરસ્પર દીવાના જવલ્લે જ મળે છે.